‘Vijf jaar geleden ben ik vanuit Amerika voor de liefde naar Duitsland verhuisd. Ik vind het hier geweldig, al mis ik mijn familie natuurlijk wel. Maar gelukkig heb ik een hele fijne schoonfamilie. Ze geven me zoveel liefde, dat maakt het makkelijker om ver weg van huis te zijn. Toen ik hier kwam, sprak ik geen woord Duits. Dat was in het begin erg lastig, vooral voor het vinden van een baan.

Via een vriendin van mijn man Andre, hoorde ik dat ze hier in het hotel op zoek waren naar een receptiemedewerker. Nadat ik op gesprek was geweest, kon ik – ondanks dat ik alleen maar Engels sprak – al vrij snel aan de slag. Ik weet nog hoe nerveus ik was toen ik voor het eerst de telefoon in het Duits moest opnemen. Alleen al iets simpels als “hallo” zeggen vond ik eng. Maar ik heb sinds die tijd enorm veel geleerd en ben inmiddels doorgegroeid tot front office manager. Daar ben ik heel trots op, en ook op het feit dat ik me nu goed verstaanbaar kan maken in het Duits maakt me blij. Ik heb geen les gevolgd, maar heb de taal echt in het hotel geleerd door met gasten en collega’s te praten.

Het zijn kleine momentjes gedurende de dag die mijn werk speciaal maken; even vragen hoe het met iemand is, of een vaste gast herkennen. Ik houd van die persoonlijke connectie en ben ook echt een mensenmens. Daarbij vind ik de sfeer in het hotel heel fijn. Zodra ik de lobby inloop, denk ik: dit is mijn huiskamer. Regelmatig zeg ik tegen mijn collega’s: “Jullie voelen als familie.” Dat is niet omdat we elkaar bijna elke dag zien, maar gewoon omdat het zo vertrouwd voelt. Ik ben in Duitsland én in het hotel gewoon helemaal op mijn plek.’

‘Op dit moment zit ik op de middelbare hotelschool. Nadat ik een aantal praktijkdagen had meegedraaid als front office medewerker, kwam ik erachter dat ik dat heel leuk vond. Daar wilde ik meer over weten, dus ben ik bij mij in de buurt gaan kijken. Ik zag dat ze in Hotel Leusden een vacature hadden als front office medewerker. Ik dacht: nou, dan ga ik daar eens langs om mezelf voor te stellen. Dat ging goed en niet veel later kon ik aan de slag. Het werk beviel me erg goed en was prima te combineren met school. Toen ik een stageplek zocht, kon ik gelukkig ook hier terecht. Het is dus bij mij net even anders gegaan; ik werkte hier eerst en daarna ging ik hier stage lopen.

Het sociale contact, gasten helpen, elke dag weer nieuwe mensen ontmoeten en daar een praatje mee maken, spreekt me heel erg aan. Bij de front office zien gasten jou als eerst en ben je toch wel het visitekaartje van het hotel. Dat komt mooi uit, want ik ben echt een sociale jongen. Over het algemeen werk ik van 15.00 tot 23.00 uur. Die shift vind ik het fijnst, want dan kan ik voor die tijd lekker mijn eigen dingen doen, zoals aan school werken of sporten.

Na de middelbare hotelschool weet ik nog niet precies wat ik wil, ik ben nog aan het twijfelen tussen de hogere hotelschool in Maastricht of de politieacademie. Ik zou het allebei vet vinden. Het lijken twee hele andere opleidingen, maar er zijn ook zeker overeenkomsten: het sociale contact, mensen helpen en geen dag die hetzelfde is. Na de zomer neem ik een tussenjaar en ga ik een paar maanden naar Spanje om daar rond te reizen, van het weer te genieten en om goed na te denken wat ik uiteindelijk wil gaan doen.’